Noś albo kup

Jest taka osada na północy Szkocji, do której nie można dojechać ani autem, ani nawet rowerem (no chyba, że mocno terenowym...) Pojazdy mechaniczne zabierają nas najdalej do końca drogi w Badralloch, gdzie zmuszeni jesteśmy je porzucić. Nie ma co się jednak obawiać — choćbyśmy zostawili tu na kilka dni najnowszego Mercedesa, to ukraść go nie będzie nawet komu. Wkoło tylko nieskończone wrzosowiska, jeziora, góry, pagóry i owce. Czas „przesiąść” się na własne nogi i próbować przedrzeć się do osady Scoraig energicznym marszem.

Wędrówka trwa prawie dwie godziny, a wyboista, mocno pagórkowata ścieżka biegnie często grzbietem klifu. Trzeba mieć się na baczności, by wiatr i chwila nieuwagi nie zepchnęły nas w dół na złamanie karku. Przy ścieżce nie ma żadnych drzew, żeby się złapać w razie czego… Wokół mgła i mżawka przechodząca od czasu do czasu w deszcz. Niby tylko 8 kilometrów, ale daje popalić — tym bardziej, jeśli mamy na sobie ciężki plecak.

W odciętej od świata osadzie Scoraig mieszka kilkadziesiąt osób — wszystkie przyjezdne, nie ostał się ani jeden tubylec! Jest szkoła, do której obecnie uczęszcza szóstka dzieci i… trójka nauczycieli.

Sklepu brak, choć przy wejściu (czy jak kto woli wyjściu) z wioski stoi sobie lodówka, a w niej dorodne kacze jaja na sprzedaż, co sugeruje drewniana tabliczka wetknięta w ziemię nieopodal. Zostawiam półtora funta (ok. 7 zł) w wiaderku, które jak się okazuje znajduje się we wnętrzu lodówki, z którego wyciągam następnie sześć świeżo nabytych jajek. Zadowolona, chowam łup za pazuchę, zacieszając się na myśl o rychłej jajecznicy.

CHYBA BĘDZIE ORGANICZNA, CO NIE????

PS.  Prócz lodówki oraz kilkudziesięciu ludzi w Scoraig mieszka też kilka drzew i sporo paprotek — na załączonym obrazku.