Przejdź do głównej zawartości

Biznes Idea

Dwa pomysły na biznes oddam w dobre ręce! Wymyślone podczas wizyty na siłowni:

1.       Produkcja obciążników do sztangi zrobionych z gąbki — zdechlaki jak ja muszą bidne machać łysymi gryfami, bo dodatkowego obciążenia wziąć na klatę nie poradzą. Powoduje to pewien dyskomfort psychiczny, kiedy się człowiek porówna z profesjonalnie sapiącymi pakerami, wyciskającymi  po kilka potężnych ciężarów z każdej strony sztangi. Gąbczaste krążki wizualnie udające prawdziwe obciążenia natychmiast poprawiłyby samoocenę wszystkich początkujących atletów i atletek.

2.       Produkcja elektrycznych, higienicznych ławek treningowych — kiedyś na siłkę nikt żadnych kocyków ani dywanów nie nosił i też było dobrze. Dzisiaj trzeba drałować z własnym ręczniczkiem od maszyny do maszyny i kłaść go wszędzie pod plecy, żeby nie zostawiać po sobie niehigienicznych plam z potu. Dlaczego by nie skopiować rozwiązania z elektronicznych sedesów znanych nam z niektórych stacji benzynowych? Po każdym użyciu, deska zostaje umyta i wysuszona, opcjonalnie —automatycznie obleczona jednorazową, papierową nakładką. Czy ławeczka na siłowni nie mogłaby się analogicznie myć i wietrzyć sama? Poddaję Waszej ocenie.

Gdyby ktoś dzięki moim pomysłom odkrył niespodziewanie żyłę złota, niech choć część swojego zysku przekaże na zbożne cele.

Dajmy na to, Katarzyna Juchniewicz — autorka zdjęcia, jakie macie przed sobą. Zerwała bidula ostatnio caluśkiego Achillesa pokazując Szkotom, jak się gra w kosza. Można dołożyć co nieco do kosztów leczenia tutaj:


https://www.youcaring.com/katarzynajuchniewicz-901544

Stylizancja: Anna Adamczyk
Etykiety:

Komentarze

Prześlij komentarz

Etykiety

Pokaż więcej

Popularne posty z tego bloga

Ormiańskie ślimaki pocztowe

Ormiańska poczta ma ruchy jak Franek Suchy. Kartka, którą wysłałam z Erywania... 4 lata (!) temu została właśnie bohatersko dostarczona do adresatki! xD  Możecie sobie wyobrazić, jakież było moje zaskoczenie, kiedy koleżanka wypaliła z podziękowaniami za pamięć po takim czasie... Spotykając się z moim niedowierzaniem, wysłała zdjęcie kartki, na którym, dla niepoznaki, poczta ormiańska przybiła stempel z roku bieżącego... Łezka zakręciła mi się w oku na wspomnienie tej kilkumiesięcznej wyprawy: zgubienie telefonu (mała strata, możliwość odkupienia) i... rasowego konia w dzikich górach Kaukazu (duża strata, brak możliwości odkupienia, planowanie ucieczki przed właścicielem przez granicę z Czeczenią), autostop bez trzymanki przez zniszczony wojną Górski Karabach (możliwość przejażdżki czołgiem) i masa kolorowych postaci poznanych w trasie... Książka miała powstać co najmniej dwa lata temu... I kto tu ma ruchy jak Franek Suchy??!! :P
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Moro(wa) lektura

Ze wszystkich zwierząt najbardziej boję się domowych kotów. Serio — kiedy bym nie gościła u znajomych czy nieznajomych „kociarzy”, historia się powtarza. A to kawał futra spada mi znienacka na plecy podczas porannego majstrowania przy ekspresie do kawy. A to dwie najeżone kule ze świecącymi ślepiami bębnią nagle po żołądku w środku nocy, otwierając sobie na moim bebolu jakiś koci park trampolin. A to puchate dziesięć kilo wskakuje za dnia na głowę, czochrając pazurami potylicę — zupełnie, jakby wydawało mu się, że jest bocianem, a ja słupem, na którego szczycie należy uwić gniazdo. Po wielu podobnych doświadczeniach, logika nakazywałaby raczej unikać miejsc, w których potencjalnie mogą mnie spotkać kolejne wypadki. Rzecz w tym, że zazwyczaj to z „kociarzami” właśnie świetnie się dogaduję, a co może i ważniejsze, to w ich domach najczęściej znajduję na półkach książki, które mnie oczarowują.  Tak też było i tym razem: buszując po nocy odnalazłam w domowej biblioteczce...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czwartkowe tłuste okruchy

Co do pączków to jadam rzadko (choć jeśli już dojdzie do spożycia, to jest ono hurtowe). Żaden ze mnie wtedy koneser czy tam inny neseser - zażeram się najtańszymi i nie patrzę czy z dżemem, czy ze śmietaną.  Wczoraj na ten przykład zakupiłam w Glasgow paczkę najtańszych pączków z jakiegoś wielkiego marketu. Pan przy kasie kiwał głową że zrozumieniem, widząc sunące na taśmie smakołyki. - Aj noł... Tusi siartek!!! - szpanował znajomością języka polskiego. 50 pensów (2,5zł) za 5 wielgachnych kuli sowicie nadzianych cudną marmoladą! Uszy się trzęsły, a podniebienie wariowało. Drugi, trzeci i kolejne meldowały się w żołądku...  Miałam zanieść do pracy poczęstować znajomych, ale uznałam, że samymi okruszkami to już chyba nie wypada… Okruchy poszły do kosza! ;) PS. Kolejna sportowa foteczka autorstwa Katarzyny "Szaku" Juchniewicz ( the-after-image ). Nieudolne wklejenie pączka z dziurą: Iwona Dziura.
Prześlij komentarz
Czytaj więcej